Kişiliğin savunma sistemi nasıl iyileştirilir- 10

14 Ağustos 2020

Önceki yazı için tıklayınız

Manevi Acil durum, manevi kriz, ruhun Karanlık gecesi ve Kundalini sendromu için yardım

Büyük bir uyanış olayından önce veya sonra meydana gelebilecek uyanış sürecinde birçok kişi için  ‘zihinsel-fiziksel sağlık sorunlarının’ ortaya çıktığını görüyorum. Aniden ortaya çıktığında, bunun bir psikoz olmaktan ziyade bireyde meydana gelen bir uyanıştan kaynaklandığını düşünüyorum. Bu durum  genellikle yüksek enerji yerleştikten sonra derin bir uyanış deneyiminden sonra ortaya çıkar. Bu bir uyanış olayını takip ettiğinde, ruhun karanlık gecesi, manevi acil durum, kundalini sendromu veya manevi kriz olarak bilinir.

Uyanan bir birey olarak, bilmeniz gereken şey, kişiliğimiz için programlanmış savaş-kaç savunma stratejimize olan ihtiyacı ortadan kaldırmaktır. Bir uyanış sürecinde, farkındalık seviyemiz ve enerji titreşimimiz artmaktadır. Bu yüksek enerji nedeniyle, kalıcı düşünce, duygusal tepkiler veya ‘kişisel kimlikle ilgili’ inançlar  (bunlar farkındalığımızı azaltır), görünür hale gelir, böylece sorunun ne olduğunu görebilir ve bu düşünce/duygu/inanç modelini güçlendirmek için çalışabiliriz. Kişiliğimizin bu dış savunma sistemi, savaş/kaç tepkilerine cevap vermek için programlanmış  yolumuzdur. Kişiliğimizi sağlam tutan en güçlü program (hayali kişinin hayatta kalması için) olduğu için, bu dış koruma programlamasını bırakana kadar uyanış yolunda daha ileri gidemeyiz. Bu programlanmış tepkilerden hayata otomatik pilotta tepki veririz, ancak bilinçli ve spontan olmaya ilerleyince artık bu programlanmış tepkilere ihtiyaç duymayız. Bakış açımızı farkındalığa doğru kaydırarak ve kişiliğimizden uzaklaşarak, otomatik pilot programlarını ortaya çıktıkça tek tek düşüreceğiz ve onları tespit edip onlara ihtiyacımız olduğunu hissetmeyi bırakacağız. Dış savunma Sistemimizi kişiliğimizden temizlediğimizde, farkındalığımız artar. Bu en zor adımdır ve birçok insanın yıllarca manen zayıf  kalmasının en büyük nedeni, kişiliği en dış kenarlarda sağlam tutan bu dış programları görmemeleri ve bırakmamalarıdır.

Kişiliğin dış savunma sistemi için biri kaç(korku) ve biri savaş (öfke) olan iki program vardır. Etiketler mühim değil sadece kalıplarınızın ne olduğunu görmeniz gerekiyor, çünkü onları bir kez görebildiğinizde daha sonra tetiklendiklerinde onları yakalayabilir veb tepki vermemeyi seçmek mümkündür. Öfke korkudan çok daha güçlü bir enerjidir. Bu nedenle, ruhun karanlık gecesinde, ruhsal bir acil durum, kriz veya kundalini sendromuna sahip olanlar, temel olarak, kişiliklerinin programlanmış savaş ya da kaç tepkisine olan ihtiyacı ortadan kaldırmak için çalışırlar.

Bu savunma sisteminin gitmesine izin vermek için çalışmanın önemli bir kısmı, zihinsel sağlık sorunlarının sabit olmadığını, fiziksel bir sorun olmadığını fark etmektir. Bu programlanmış tepkileri inançlarımız, düşüncelerimiz, duygularımız, tekrarlarımız ve eylemlerimizle yaratıyoruz. Kuşkusuz, tıp, bu günlerde sahip oldukları gelişmiş ekipmanlarla beyin tepkilerimizi analiz edebilecek ve belirli bölgelerde beyin anormallikleri göreceklerdir. Bu kanıt daha sonra anksiyete, depresyon, bipolar, OKB, dissosiyatif bozukluk, TSSB veya şizofreni vb.olarak adlandırılan zihinsel sağlığın teşhisini veya etiketini destekleyebilir.  Bu nedenle, zihinsel sağlık sorunlarının fiziksel sorunlar olduğunu ve ilaçlarla çözülebileceği düşünülür. İlaç semptomları hafifletmek, düşünme ve tepki modelini normale döndürmek için çalışsa da, kişiliğin kendi imajı ve hayali tehdidi veya hasarı için savunma sistemi olan asıl nedene asla dokunamaz. Bununla birlikte, gerçek şu ki, bilincimiz ve bilgelik seviyemiz, bu savunma programını, kişisel ve karakterimizle ilgili olan seçimlerimiz ve eylemlerimiz aracılığıyla yaratan şeydir. Bununla birlikte, özünde * sadece * beyinde programlanmış bir tepki paterni. Onu yarattığımıza göre güç bizdedir, o halda bu gücü; savunma sistemi ile neler olup bittiğine dair bilgi sahibi olmak ve kendi zihnimizin ve duygularımızın nasıl çalıştığını bilmek, bu bilgiyi seçimimizle ve eylemimizle birlikte artık istenmeyen otomatik yanıt programını silmek için kullanabiliriz.

Burada yapılması gereken ilk adım,

kendimize anlattığımız hikayenin gerçek olduğuna inanmayı bırakmak ve düşündüğümüz şeyin duygularla, fedende nasıl ortaya çıktığını ve onu düşüncelerin ürettiğini veya yarattığını doğrudan görmektir. Bunu gördükten sonra, bu psikotik savunma örüntüsüyle ilgili hikayemizi ve duygu örüntümüzü güçlendirmeyi bırakabiliriz. Farkındalığımızı derin nefes almak, hissetmek, bir nesneye odaklanmak, bir hayvanı okşamak vb.gibi düşünmeye ihtiyaç duyulmayan başka bir şeye yönlendirerek başlayabiliriz. Sonra zihni rahatlatmak ve vücut gerginliğini serbest bırakmak için bilinçli olarak çalışmak gerekir. Bu eylem, odağı başka bir şeye kaydırarak ‘iç anlatıyı dinlememeye’ (artık inanmamaya) istekli olmak, esasen bu tetiklenen programın takviye edilmemesi (reddedilmesi) eylemidir. Tetiklenen programın sürekli olarak güçlendirilmemesi nedeniyle, beynimize artık bu programı istemediğimize dair bir sinyal veriyoruz ve yeni davranışın yeterli tekrarlamasıyla, önceki plot yazılım paterni beynimizden siliniyor. Özünde, yeni davranışla şunu söylüyoruz: artık otomatik pilot savunmasının çalışmasını istemiyoruz, şimdi bir savaş ya da kaç olayı tetiklendiğinde şu anda neler olup bittiğinin farkında olmaya ve eylemlerimizi ya da kararlarımızı mevcut koşullara göre nasıl tepki vereceğimize dayandırmaya hazırız.

Daha sonra, bu kişi programı yarattığını, bir programcı olduğunun farkındalığına ulaşır ve kendini keşfetme ile artık ihtiyaç duymadığı herhangi bir programı silebileceğini de anlar. Onları güçlendirmeyi bırakıp, kullanmadığınızda kendiliğinden silinecektir.

Bunun köküne ulaşmak için, zihnimizin içine bakmalı ve düşüncelerimizi ve duygularımızı izlemeli ve bir fareyi yakalamaya odaklanmış bir kedi gibi deneyimlemeliyiz. İçimize bakmalı ve tekrar metni oluşturmak için düşüncelerimizi nasıl bir araya getirdiğimizi keşfetmeli ve bu anlatının deneyimimizi nasıl yarattığını kendimiz görmeliyiz. Bu programın kendi başına nasıl çalıştığını görmeliyiz, çünkü bu konuda bilgi eksikliğimiz var.  Bu programlama sadece şu anda gerçekleşen yeni CEVABIMIZLA gerçekleşebilir. Hayatımızda bu eski programı tetikleyen durumlardan, insanlardan veya şeylerden kaçınamayız. Ağrı sızı belirtilerimizi sakinleştirmek veya tetiklenmeyi azaltmak için ilaç alırsak, bu süreçteki akışı baltalar  ve paterni kaldırma fırsatını engeller. Tam tersine, bu tepkilerin tetiklenmesi için her fırsatı benimsemeliyiz, böylece artık farklı tepkiler vermeyi ve güçlendirmeyi öğrenmek için ‘gerçek zamanlı’ çalışabiliriz.

Betsy Rabyor’ makalesinden uyarlamayı yapan Sibel Atasoy

devamı için tıklayınız  

2 Yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.