Sonsuzluğun Oyunu…

20 Nisan 2009

Sonsuzluğun oyunu

Kurtuluşu imkansız bir labirent gibi…

İstemek ve korkmakla başlayan,

Bilinenin güvenliğinde dar bir alanda hapsolan…

Eğer ve öyle olmasaydı diye biten…

Kabuğunun içindeki yapay ben miydi konuşan?

Görülmez sokaklarda kaybolmaktansa,

Sevilmeyen olmak…

Yaratılan kimliklerde beslenen hikayeler…

Her yaşamda bir hikaye,

Her  hikayede bir yaşamın tükendiği,

Sonsuzluğun oyunu hiç bitmek bilmeyen…

4 Yorum

  • Turan 25 Nisan 2009, 07:34

    Hayat bence sabitlik ile chaos arasinda gidip geliyor, hem de durmaksizin. Anormallik belli bir seviyede kalip o seviyeyi sabitlestirmeye calismaktir. Akisin karsisina gecip “iste hayat buder” dercesine nokta koymaktir. Oyun ise bu dinamikligi saglayan seyin enerjisi gibime geliyor…

  • Sibel 22 Nisan 2009, 00:02

    Bu doğru. Ayrıca eğlenceli olduğu da doğru 🙂

  • medisis 21 Nisan 2009, 21:10

    Sanırım eğlenmeyi çok sevdiğimizden:)))
    Şaka bir yana, oyun olduğunu anlamak için olsa gerek ve çoğu insan zaten oyun içinde olduğunun farkında değil…

  • Sibel 21 Nisan 2009, 12:36

    Oyun olduğunu bilerek neden oynarız?

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir